Dat mannen en vrouwen verschillen is geen nieuws. En gelukkig maar, het houdt de boel spannend. Sinds onze dochter geboren is merk ik dat mijn man en ik ook in het ouderschap dingen anders aanpakken. Natuurlijk zorgt dit voor de nodige gespreksstof (en grappige momenten), maar het laat me vooral zien dat er best nog wel wat te leren valt van de aanpak van vaders. Drie lessen die we van vaders kunnen leren.

Niet alles hoeft perfect

Moeders zijn (over het algemeen) gek op perfectie, als het om hun kinderen gaat. Een perfecte outfit, perfecte vakantiefoto’s, perfect verjaardagsfeestje. Alles wordt uit de kast getrokken als het onze kinderen betreft. Een negen is niet goed genoeg, een tien moet het zijn. En niet omdat dit voor onszelf zo belangrijk is, maar vooral uit liefde voor onze kids. Want uiteindelijk willen we gewoon het aller, allerbeste voor ze. Maar hoe komt het toch dat vaders (over het algemeen) wat makkelijker zijn in dit soort dingen. Als de kleine spruit met een vinger in zijn neus op de vakantiefoto’s staat: “Wat maakt het uit?” Als je dochter er een verkleedfeestje uit ziet als een go-go danseres: “Wie maakt zich er druk om, als zij het zelf leuk vindt?” Vaders laten ons zien dat dingen niet per se hoeven te gaan zoals we ze bedacht hadden. En dat kan soms heerlijk verhelderend zijn!

Humor

Ik durf best van mezelf te zeggen dat ik humor heb. En dit is zeker niet verdwenen met de komst van onze kleine meid. Integendeel zelfs. Mijn dochter vindt me hilarisch. En noem het surrogaat humor, maar gekke bekken trekken in de supermarkt, idiote geluidjes maken midden op straat…. sinds ik moeder ben draai ik mijn hand hier niet voor om. En dit geldt voor veel meer moeders. Waarom zijn we dan niet zo grappig en gevat als het aankomt op rust, reinheid en regelmaat? Dan moeten de dingen opeens precies gaan zoals we ze gepland hadden. Slaapje, hapje, badje… alles volgens een strak schema. Zodat we tussendoor ook nog een wasje kunnen draaien, wat werkmail wegwerken en genoeg slaap pakken. Want anders….
Als mijn man een dag thuis is met ons popje, dan gaat het net wat minder gestructureerd. Net wat minder rust, reinheid en regelmaat. Maar zowel hijzelf als onze dochter lijdt hier geen seconde onder. Want wat hadden ze veel tijd over voor gekkigheid. Lachen tot de tranen in hun ogen staan. En zo hoort het! Over het algemeen vind ik clichés om te kotsen, maar in dit geval is het zo treffend: ‘Een dag niet ECHT gelachen, is een dag niet geleefd.’

De kunst van het niets doen

Ik ben veel thuis met mijn dochter. Een bewuste keuze, want ik krijg geen genoeg van haar. Maar ook als ik vijf dagen achter elkaar thuis ben (lees: niet op kantoor), dan nog zijn mijn dagen altijd gevuld. Niet alleen met huishoudelijke dingen (want aan de was komt NOOIT een eind), maar vooral ook met leuke dingen ondernemen met m’n meisje. Zwemmen (wat altijd uren kost, vooral door het hele aan- en uitkleedritueel), boodschappen doen, ergens koffie drinken, naar een museum, naar het bos, kopje thee bij vriendinnen. Mijn man pakt dit anders aan. Die kan gewoon een hele dag (bijna) niets doen, als hij z’n papadag heeft. Lekker op de bank een half uurtje lezen, terwijl onze dochter speelt op het kleed. Een uur de ogen dicht als ze slaapt. Tussendoor een klein rondje door de buurt. Om aan het eind van de dag heerlijk uitgerust op de bank te ploffen. Heerlijk toch? Zo’n dag zou ik ook eens in moeten plannen;)

Welke ‘wijze les’ leer jij van je partner?

vader en kind1

Beeld 1: Pinterest
Beeld 2: Pinterest