Sinds september vorig jaar gaat dochterlief naar een gastouder. Zoals jullie misschien wel in eerdere blogs hebben gelezen was het voor mij een hele stap om Lena naar een opvang buitenshuis te brengen. De zorg voor mijn kleine meisje toevertrouwen aan iemand anders, daar moest ik even aan wennen. Maar toen we haar eerste verjaardag gevierd hadden, ze kon lopen en duidelijk maakte dat ze de wereld buiten ons huis heel graag wilde gaan ontdekken, was het moment daar. En toen was daar gastouder Anja. Vanaf dag 1 is Lena hier helemaal op haar plek. 4 momenten waarop dat voor mij heel duidelijk werd…

1. Het liefst iedere dag 😉

Iedere ochtend ligt Lena nog even bij ons in bed. Rustig samen wakker worden en al brabbelend de dag beginnen. En dan vraag ik haar iedere ochtend: “Wat gaan we vandaag doen?” “Anjaaaa!” is steevast haar antwoord. Stiekem hoop ik dat het een geprogrammeerd antwoord is op deze concrete vraag (haha) en dat ze net zo geniet van een dag ‘gewoon’ thuis met papa of mama, maar haar enthousiaste reactie geeft in ieder geval aan dat ze graag naar Anja gaat.

2. K3 doet alles samen

Anja ontvangt tegelijk met Lena nog twee andere meisjes: Rosie en Mina. Alle drie ongeveer even oud, de één met pikzwarte haartjes, de tweede met een bos rode krullen en Lena als blondje maakt K3 compleet. Op straat wordt het vrolijke gezelschap ook vaak zo geduid en iedere dag is er wel iemand die een opmerking maakt over dit schattige groepje. Lena voelt zich hierdoor overduidelijk deel van een ijzersterk trio, want alles wat we doen wordt in verband gebracht met haar overige K3-leden. “Lena, wie waren er nog meer in het zwembad?” Lena: “Mina en Rosie!” (uhmm, nee hoor). “Lena, wie is er morgen jarig?” Lena: “Mina en Rosie!” (uhmm, ook al?).

3. Omgekeerde wereld

Ik heb vriendinnen wiens kinderen tegen het raam geplakt, met dikke tranen afscheid nemen als hun moeder ze ‘achterlaat’ bij hun opvangadres. Komt één van de ouders ze om half zes weer halen, dan is de blijdschap van hun gezichten af te lezen. Eindelijk, daar is mama!!! Bij ons is het andersom. We zijn 2 minuten bij Anja binnen, haar jas is nauwelijks uit of Lena zegt al ‘Doei!’ tegen me. Euhm… ik ben nog niet weg hoor! Al worstelend probeer ik nog een kus te ontfutselen, maar meestal is Lena al zo druk met het speelgoed dat ze nauwelijks nog oog voor me heeft. Acht uur later de omgekeerde wereld. Ik ben altijd weer blij als ik m’n kleine meisje op ga halen. En gelukkig is ze ook blij me te zien, maar zodra ze doorheeft dat dit ook betekent dat we weg gaan bij Anja begint het spelletje. Schoenen aan? No way! Jas pakken? Vergeet het maar! Mevrouwtje wil nog lekker bij Anja blijven spelen.

4. Crea Bea

Ik durf best van mezelf te zeggen dat ik een beetje creatief ben. Maar dat valt absoluut in het niet bij Anja. Canvas hartjes met Valentijnsdag, bestekhouders met Pasen, boomhangers met glitters tijdens Kerst, kleurrijke lampionnen met Sint Maarten. Er gaat geen feestdag voorbij of Anja is erop ingespeeld, heeft de gaafste creaties bedacht en krijgt het ook nog voor elkaar om de meiden een uur lang geconcentreerd aan tafel te laten werken. Respect! En er wordt niet alleen geknutseld. Lena praat al de hele week over ‘Rozemarijn’, nog onder de indruk van het kruiden ruik- en proefmoment bij Anja vorige week. In aanloop naar de kleine moestuin die ze samen gaan starten. Geweldig toch?

Zo spannend ik het vond om meisjelief 8 maanden geleden ‘achter te laten’ bij een gastouder, zo relaxed ben ik er inmiddels onder. Wie had dat gedacht? Ik zie dat Lena enorm geniet van de gezelligheid en creativiteit van Anja, van de interactie met de andere meiden, van een dagje buitenshuis. Opnieuw geeft zij mij vertrouwen: “Kijk maar mama, ik red me wel hier!” Weer wat geleerd in de reis die ‘het moederschap’ heet 🙂

Beeld boven: Pinterest