Twee jaar terug werd ik dertig. Ik zat toen niet echt lekker in mijn vel. Het zat te strak, de sportclub had mij al eventjes niet gezien. Ik voelde mij futloos. En emotioneel incontinent. Op een dag schoot ik zelfs vol toen ik een dranghek zag. Ook dealde ik met een ongewenste relatie met een nogal opdringerige vaginale schimmelinfectie. Mijn PH-waarde en ik waren duidelijk zoekende. Wat was er toch aan de hand? Hakte het afscheid van mijn twintiger jaren er zo in? Een winterdip? Waar het mij in ieder geval in dagen niet lukte om het antwoord te vinden, waren een potje pies en teststaafje er binnen een minuut uit.

Belly shots

Wat keken wij er al lang naar uit. Mijn vriendinnen en ik, naar dat stapweekendje in Antwerpen. Spatzuiver vieren dat ik dertig jaar werd. Op de ochtend voor vertrek deed ik ‘voor de zekerheid maar’ de bewuste test. Iets moest mijn vervelende status quo veroorzaken. Ja hoor, dikke Lingo op het 6-letter woord: z-w-a-n-g-e-r.  Dol van geluk rende ik door het huis. Mijn man hinkte er als Lucille Werner achteraan. Toen hij opsprong van blijdschap zette de salontafel zijn kleine teen dwars op zijn voet. Toen de rust weer was teruggekeerd, en de teen formaatje knakworst had, diende zich de volgende uitdaging aan. Hoe ging ik het Belgische zuipweekend doorkomen? Die 88 liter wijn en 46 shotjes kon ik wel op mijn buik schrijven. Figuurlijk dan. Belly shots hadden ineens een andere betekenis gekregen. De enige belly shots die ik kende waren kleine alcoholische versnaperingen die je met een slagroomsnor horizontaal van een harige buik likt. Tegenwoordig weet ik dat er ook belly shots (foto’s) zijn van zwangere buiken met daarop de handen van een gevoelige man. Dat levert dan zo’n dromerig canvasje op voor boven de bank.

Een nat windje

Drie uur later stonden zes uitgelaten vrouwen vol verwachting in mijn woonkamer. Met de energie die daar vrijkwam kon een heel Afrikaans dorp een half jaar van stroom worden voorzien. Binnen no-time waren dan ook de eerste wijnglazen gevuld. Uiteraard ook één voor mij. Ik moest het ze vertellen. Het zou mij nooit lukken om met een uitgestreken gezicht in de kroeg een appelsapje te bestellen. Je weet wel, zo’n troebele met een rietje erin. Zelfs Joran van der Sloot zou geloofwaardiger zijn. Bij de gezamenlijke toost gooide ik ‘m er in… Alsof ik een nat windje liet tijdens de daad. Daar moesten de dames even van bijkomen. Natuurlijk waren ze hartstikke blij voor mij.  Maar er werden wel enkele kanttekeningen geplaatst bij het moment. ‘Lies, hóe lang weet je nu al dat we naar Antwerpen gaan?!’. Als soort van goedmaker trok ik daarom maar het bunnypak aan dat ze voor mij mee hadden genomen. Inclusief oren.

Van biefstuk naar moederkoek

Aangekomen in het hotel werd de kamerindeling bepaald. Dat is een dingetje bij vrouwen. Alsof ze op dat moment moeten besluiten dat ze hun hele leven samenwonend én getrouwd gaan doorbrengen. Gelukkig zit er altijd wel het mannelijke type vriendin bij, die de weekendtas naar binnen gooit en binnen vijf minuten in de foyer aan een drankje zit. Allè, daar liep ik als een drachtig konijnske door het centrum van Antwerpen. Een groep mannen schreeuwde ons toe ‘dat ze daar weleens iets in wilden stoppen’. ‘Nou, dat is al gebeurd!’ schreeuwden mijn vriendinnen dienstbaar terug. En bedankt…
Luidruchtig streken we neer in een semi-chique restaurant. De ober liep driftig heen en weer met een dienblad vol wijnglazen. En als snel ging het gesprek over mijn zwangerschap. Over hoe ik mij voelde, hoe blij ik was en wat ik ervan verwachte. Én of ik al aambeien had. En dikke melkjetsers. En een pigmentsnor. En wat ik zou doen bij een vaginale wandruptuur. Op mijn bord lag een heerlijke malse biefstuk, die naarmate ik meer antwoorden gaf, langzaam veranderde in een taaie moederkoek.

Losgeslagen pony’s

Die nacht in Antwerpen. Heeft mij laten zien dat we wilde vrouwen waren of beter gezegd: zijn. Losgeslagen pony’s die na een strenge  winter weer de groene wei in mogen. Vanuit het restaurant liepen we in een rechte, spreekwoordelijke, lijn richting een onbeduidende kroeg. Het leek wel een politie-inval. De kroeg werd door ons bezet. Nuchter speelde het spektakel voor mijn neus af. Fantastisch! Alsof ik op de eerste rij zat van mijn favoriete concert. Gratis. Als Feijenoord-fans hielden de meiden er huis. Geen bar, (-)man of eigenwaarde bleef ongeschonden. Eenmaal in bed trokken de beelden en geluiden nog even aan mij voorbij. Een vriendin óp de bar. Een vriendin onder de bar. Een vriendin achter de bar. Eentje zonder schoenen. Een golf bier over straat. Slagroom op Big Macs. Een vriendin die huigworstelt. De befaamde zin: ‘Excusez moi, ik moet vomiteren’. En als sluitstuk van de avond een shot van een vriendin in een hertenpak, terwijl de deuren van de hotellift voor mijn neus sluiten. Trots viel ik in slaap. Wat een bijzondere verjaardag. Dit had ik –nuchter- niet willen missen!

Tijdens – het schrijven van – dit verhaal raakten er geen personen gewond. Uit voorzorg zijn de vrouwelijke hoofdrolspeelsters onherkenbaar gemaakt.

Liza Blog

Ik ben Liza. Dertiger en trotse moeder van een dochter. Ik schrijf graag. Het liefst over bijzondere mensen en dingen die mij opvallen of verbazen. Ik schrijf korte verhaaltjes met een dikke knipoog en gezonde zelfspot. Het moederschap is een leuke inspiratiebron. 

 

 

 

 

Beeld: Pinterest