Mijn dochter van 16 maanden is een geboren waterrat. Zoals veel ‘new moms’ doen ook wij aan babyzwemmen. Iedere vrijdagochtend haasten we ons naar het zwembad voor het wekelijkse chloorfestijn. De zwemtas pak ik 10 minuten voor vertrek in. Dat staat gelijk aan altijd iets vergeten. Zoals een handdoek, shampoo of – als het even tegenzit – mijn ondergoed. Dat betekent dat de handel ‘los in de kooi’ mee naar huis moet. En lekker vrij bewegen doet het, na vijf maanden borstvoeding en 20 extra kilo’s tijdens de zwangerschap. Confronterend. Ik hield veel vocht vast. Echt.  

Aarsgewei

Aangekomen bij het zwembad manoeuvreer ik de buggy behendig langs de kassa richting omkleedruimte. Ik heb twee opties: 1) het eenpersoonshokje met privacy of 2) de benauwde omkleedschuur.  We zijn met z’n tweeën én een buggy, dus het wordt optie 2. Dat betekent drie vierkante meter ploeterhok en gezamenlijk omkleden met tien mede-moeders en 15 flippende kinderen. Bij de gedachte aan deze setting krijg ik een instant-zweetsnor. In het ploeterhok is er altijd wel een ettertje dat iets te lang naar je kijkt. Om vervolgens hard fluisterend aan zijn moeder te vragen ‘wat die mevrouw daar heeft’. ‘Dat is nou een aarsgewei’, zou ik het liefst zeggen over die jaren 80 tribal die kek boven mijn bilnaad pronkt. In plaats daarvan lach ik mijn impulsieve actie uit mijn adolescentie ongemakkelijk weg.

Trefballen op een postzegel

Ik ben er inmiddels goed in geworden. Naakte moederlijven ontwijken. Terwijl ze hun badkleding aantrekken komt het weleens voor dat een klamme bips mijn arm of been raakt. Het lijkt soms trefballen op een postzegel. Sommige derrieres zouden door kunnen gaan voor een Russische zeecontainer. ‘Pas op, zwenkt uit’ zou boven hun bilnaad moeten staan. Het aantrekken van bladkleding duurt dan soms ook even. Want in babyzwemland zijn grote badpakken in en kleine bikini’s uit. De één na de andere praktische Speedo in uitvaartint komt voorbij. Alsof de 1.000 meter vlinderslag op het programma staat. Tankini’s zijn het ook he-le-maal. Dat is een soort van bikini, maar dan met een hemd. Voor sommigen een uitkomst, voor velen een seksloze HEMA-oplossing.

Baby Fleur

Als we naar zwembad lopen zingt K3 ons vanuit de speakers toe. Vreselijke Skittles-muziek. Zo’n 50 kinderen gillen en krijsen onophoudelijk. Dit is hét moment dat mijn dochter ook op standje flippen gaat. Ze giert het uit van plezier. En als een gladde aal probeer ik haar nog even vast te houden voordat we het water in gaan. In het zwembad valt mijn oog direct op Mark (fictieve naam). Mark is de mannelijke babyzweminstructeur. Hij heeft een wetsuit aan. Je zou denken dat hij in de Noordzee aan diepzeevissen is, maar we zijn in een subtropisch zwembad. Tijdens de les denk ik aan wat er onder het natte pak kan zitten. Een derde tepel? Een vochtig, krullerig vachtje? Mark is een gekkie. Hij doet zijn oefeningen voor met ‘Baby Fleur’. Een Baby Born pop. Zo’n eentje die kan piesen. Elke keer als Mark ‘De helikopter’ laat zien, komt er een straaltje water tussen de beentjes van Fleur op zijn hoofd. HI-LA-RI-SCH. Iedere keer weer. Geen van de papa’s of mama’s moet lachen. Ik wel. Dit is genieten.

Groene aap

Zoals alle andere moeders ben ik ook harstikke trots en enthousiast als mijn dochtertje vrolijk door het water spartelt. Tijdens de les ‘oeh’ en ‘aah’ ik er lekker op los. De kinderliedjes zing ik uit volle borst mee. En ik moedig haar aan alsof ze vandaag in een brandweerpak moet afzwemmen. Van de inspanning hangt de tong van mijn dochtertje non-stop uit haar mond. Stilletjes wens ik dat die natte lap op een dag binnensmonds blijft. Want regelmatig komt er in het water iets voorbij drijven, waarvan je weet dat het ooit in iemand zat. Onlangs nieste een ventje een flinke groene aap uit zijn neus. Als een blije kikkervis kwam het onze kant op. Op zo’n moment is een Speedo misschien toch niet zo verkeerd.

Aan de glijbaan likken

De zwemles sluiten we af met een rondje pierenbad. Veel nieuwsgierige ouders snuffelen ongegeneerd aan elkaar. ‘Hoe oud is ze?’, ‘Oh, ze loopt nog niet?’, ‘Ze is best groot voor haar leeftijd he?’. Fantastisch vind ik het als mijn dochtertje juist op dat moment iets doet wat kinderen op haar leeftijd –moeten- doen. Zoals aan de glijbaan likken of wild om zich heen maaien met een gietertje, schampend langs enkele kinderhoofdjes. Als de lipjes blauw worden en de vingertjes week, is het tijd om te douchen. Nog half nat kleden we ons aan. Mijn dochter vindt geworstel best, ze smult van een lekkere krentenbol. In de auto terug zie ik in de achteruitkijkspiegel dat de helft van de krentenbol, de boterkant, aan haar jas kleeft. Ze slaapt. Helemaal stuk. Ze vond leuk. En heeft alles gegeven. En moeders ook.

Liza Blog

Ik ben Liza. Dertiger en trotse moeder van een dochter. Ik schrijf graag. Het liefst over bijzondere mensen en dingen die mij opvallen of verbazen. Ik schrijf korte verhaaltjes met een dikke knipoog en gezonde zelfspot. Het moederschap is een leuke inspiratiebron. 

 

 

 

Beeld: Pinterest