Met weemoed denk ik terug aan mijn verlof. Wat een magische iets is dit! Eerst zo’n week of vier tijd voor jezelf (al liep dat in mijn geval anders, daarover later meer) en daarna twaalf weken alle tijd voor je kindje. Geen deadlines, collega’s, meetings, outlook of mantelpak. Maar volledig de tijd om mee te gaan in het ritme van je kind. Zo’n beetje mijn hele omgeving is zwanger, dus om me heen gaat de één na de ander met verlof. Het is grappig om te zien hoe verschillend mijn vriendinnen hier mee om gaan. Dat verdient wel een blogpostje:)

Vriendin 1: Ik kan niet wachten!

Vriendin X streepte de dagen af tot haar verlof begon. De zwangerschapstest was net droog of haar verlofperiode werd uitvoerig besproken met haar leidinggevende. Hoe lang kon ze weg, wat werd haar laatste werkdag, hoeveel dagen extra kon ze opnemen, wie ging haar vervangen… niets werd aan het toeval over gelaten. Nu de bewuste datum eenmaal daar is, is een grote glimlach niet meer van haar gezicht te slaan. Ze geniet intens van de weken vooraf aan de bevalling: tijd voor zichzelf. Voor de baby is alles al weken geleden gewassen, gestreken en gepoetst (hoor je dat niet vooral in je verlof te doen?). Maar dat geeft haar wel de gelegenheid om gestrekt op de bank naar Netflix te kijken, stapels tijdschriften te lezen en een bezoek aan de schoonheidsspecialist en masseur in te plannen. Als die niet ontspannen aan haar bevalling begint, dan weet ik het ook niet meer. You go girl!

Vriendin 2: En nu?

Dit is zo’n vriendin die nog wel eens wil vergeten dat ze zwanger is. Een weekje geleden werd haar verlof ingeluid. De eerste sms die ze me stuurde was: ‘En nu?’ Het liefst bleef ze werken tot 6 centimeter ontsluiting, omdat werken haar nu eenmaal prima bevalt. Om te voorkomen dat ze zich vier weken gaat vervelen (want de kans is groot dat de baby nog wel even blijft zitten), heeft ze nog een vriendinnenuitje naar België gepland. Daar geniet ze van haar vrijheid, uitgebreid uit eten en een heerlijk hotelbed. Hopelijk bevalt dat bed de baby niet te goed en is ze op tijd voor de bevalling weer in Nederland. Hoewel dit niet helemaal mijn stijl is geef ik haar groot gelijk. Ze kiest lekker voor zichzelf nu het nog kan. Straks als de kleine er is, is daar vast even wat minder ruimte voor.

Vriendin 3: Hulptroepen

Bij vriendin 3 is de situatie weer anders: daar loopt namelijk al een heerlijk mannetje van 2 jaar rond. Vier weken relaxen voor de bevalling is daar dus geen optie, want er loopt iemand in huis die een groot deel van de dag aandacht vraagt. En een beetje aandacht is op dat moment juist zo belangrijk voor hem, aangezien baby nummer 2 zich kort daarna zal presenteren. Over een paar weken gaat zij met verlof en vanaf dat moment staan de hulptroepen paraat. De eerste signalen van de bevalling zijn voor manlief het startschot van twee weken ‘vakantie’. Op die manier kan hij zich met name richten op kindje 1, zodat vriendin de tijd heeft voor kindje 2. Ook ouders, schoonouders, broers, zussen en aanhang hebben aangeboden om een handje te helpen de eerste weken, zodat moeders ook echt kan genieten van haar verlof. Hier is het immers voor bedoeld, toch?

Zo zie je maar, iedereen regelt haar verlof weer op een andere manier. En soms valt er niet zoveel te regelen, de natuur (en de baby) gaat immers zijn/haar eigen gang. Ik had mijn verlof ook als geen ander voorbereid. De vier weken voor de uitgerekende datum waren gereserveerd voor ‘uitzending gemist’, het wassen en strijken van alle babykleertjes, het decoreren van de babykamer, het inplakken van oude foto’s en uren lunchen en theeleuten met vriendinnen. Ons meisje dacht hier echter anders over en meldde zich bijna vijf weken voor de uitgerekende datum. Daar ging mijn planning…. Eén voordeel: ik had nu 20 weken verlof in het gezelschap van ons kleine wonder en dat is ook veel waard.

Ik wens al de zwangere schatten om me heen een heerlijk, magisch, enigszins rustgevend en vooral een nooit te vergeten verlof!

profielfoto

 

Ik ben Sanne. Moeder van het mooiste meisje van de wereld. Sinds mijn dochter geboren is praat ik over niets liever dan haar. En over andere dingen die met het moederschap te maken hebben. Mijn humor is gelukkig niet verdwenen sinds mijn bevalling, sterker nog: mijn dochter vindt me hilarisch. En dus schrijf ik mijn gekkigheden, mijn verbazing en de dingen die ik meemaak hier op New Mama.

 

 

 

 

Beeld boven: Pinterest