Iedere maandag is het zo ver: man- en dochterlief zijn de hele dag samen thuis. Zo’n pappadag stond al op de planning voordat de zwangerschapstest goed en wel droog was. En ik vind het fantastisch dat dit kan. Om negen uur word ik vakkundig de deur uitgewerkt. Een zwaaitje bij de deur kan er nog net van af, maar tranen omdat ik wegloop heb ik op maandag nog niet mee mogen maken. En dan kan het feest beginnen. Alle speelgoed komt tevoorschijn, wordt tentoongesteld op en rondom de bank, om er de hele dag ook niet meer vandaan te komen.

De ochtend staat in het teken van boodschappen doen, boekjes lezen, selfies maken (want dat is de deal met mij… voordat dit vakkundige beloofd is stap ik de fiets niet op) en rondrijden in een blokkenwagentje. Waar de blokken overigens alle 20 stuk voor stuk uitgegooid zijn, naast al dat andere speelgoed rondom de bank dus. Om twaalf uur is het tijd voor brood met pasta, een fles melk en een dutje. Dat laatste voor zowel Lena als papa. ’s Middags wordt er gefietst door Amsterdam, koffie gedronken in het kindercafé om de hoek en nog meer speelgoed op en rondom de bank gegooid. Als ik om vijf uur thuiskom breek ik mijn benen over al dat speelgoed, een verdwaalde slaapzak, haarknipjes, broodkorsten en de krant, maar dat mag de pret niet drukken. Heerlijk zo’n papadag!

Zo veel bevestiging van haar liefde
gaat zelfs mij wat ver…

Maar wat is dan een mamadag?  Bij ons thuis is een mamadag toch wat anders dan een papadag. Ik ben veel thuis voor Lena, dus van exclusiviteit kunnen we niet echt meer spreken. En dus kent ons samenzijn gek genoeg ook geen officiële benaming. De afgelopen dagen waren echter letterlijk ‘mama’ dagen. Huh? Van die dagen waarop ik mijn kont niet kon keren of Lena stond naast, voor, achter of op me. Ze kent inmiddels tientallen woorden, maar dit weekend maakten ze allemaal plaats voor ‘mama’. Een minuut uit het zicht van mijn kleine lief was geen optie, want daar klonk luidkeels ‘mama!’. Mee naar het toilet, onder de douche en helpen bij het koken, poetsen en bed opmaken. De hele dag binnen een straal van 1 meter bij me in de buurt en ’s nachts het liefst onder het holletje van mijn oksel.

Enerzijds een heerlijke bevestiging dat Lena dol op me is. Maar dit 24 uur per dag, 4 dagen lang iedere minuut bevestigd krijgen gaat misschien wat ver. Daar word ik – als doorgewinterde oermoeder – zelfs een beetje moe van. En dus vond ik het vanochtend, sinds een héle lange tijd (eigenlijk sinds de start van mijn zwangerschapsverlof, nu bijna 2 jaar geleden) stiekem best lekker om naar mijn werkplek te gaan. Even een paar uurtjes mijn handen vrij, geen ‘mama, mama, mama’ om me heen, even focus op mail, webteksten en ander werk. Wie had dit ooit gedacht?

Ondertussen is het 16.00 uur en sta ik weer te trappelen om naar huis te gaan. Zeven uur zonder ‘gemama’ is voor mij voldoende. Mijn batterij is weer opgeladen, ik mis de geur van mijn dochter en kijk er naar uit mijn kleine schaduw weer in mijn armen te sluiten. We zijn er weer!

Sanne en Lena
Ik ben Sanne. Moeder van het mooiste meisje van de wereld. Sinds mijn dochter geboren is praat ik over niets liever dan haar. En over andere dingen die met het moederschap te maken hebben. Mijn humor is gelukkig niet verdwenen sinds mijn bevalling, sterker nog: mijn dochter vindt me hilarisch. En dus schrijf ik mijn gekkigheden, mijn verbazing en de dingen die ik meemaak hier op New Mama.

 

 

Foto boven: Oh beautiful world