Een kindje krijgen, dat was altijd een intense wens van me. Moeder worden van een klein wondertje. Hem of haar wegwijs maken in de wereld, bescherming en vertrouwen bieden, laten genieten van het moois dat het leven te bieden heeft. Drie maanden geleden werd deze droom werkelijkheid. Ons beeldschone, niet te bevatten zo lief, kleine meisje werd geboren. Bijna vijf weken te vroeg, dat was wel even schrikken. Maar vanaf de allereerst seconde was daar het oermoedergevoel. Bij mijn vriendinnen zag ik dit eerder al, maar ergens dacht ik dat ik ‘zo ben ik niet’. Ik omschreef mezelf altijd als nuchter, down to earth en relaxed. Maar niets bleek minder waar, vanaf het moment dat onze kleine pop op mijn borst gelegd werd. Van de één op de andere seconde bleek ik er ook één te zijn: een oermoeder. Wat inhoudt dat ik al veertien weken lang aan niets anders denk dan aan mijn kleine meisje. Het liefst ben ik iedere seconde van de dag bij haar, om maar niets te hoeven missen van dit mooie wonder. Moeder en vriendinnen krijgen minstens vijf foto’s per dag toegestuurd per app, want kijk toch eens hoe lief ze lacht, hoe mooi haar eerste jurkje staat, hoe vredig ze slaapt en hoeveel ze op papa lijkt. En ’s ochtends om acht uur, als mijn kleine meid 12 uur geslapen heeft (ja, tuurlijk ben ik trots dat mijn popje nu al zo lang doorslaapt;) ben ik zo blij dat ik haar weer aan de borst kan leggen. Want na zo’n lange tijd zonder haar heerlijke warme lijfje tegen me aan heb ik haar toch echt gemist.

Al tijdens mijn zwangerschap kreeg ik stapels magazines over baby’s en het moederschap. Doorgeschoven door vriendinnen, die deze bladen op hun beurt weer gekregen hadden van zwangere zussen en buurvrouwen. De magazines bleven echter onaangeraakt in een la liggen. ‘Die lees ik wel tijdens mijn verlof, heerlijk vier weken op de bank voordat de kleine geboren wordt.’ Die vier weken kwamen er nooit, want onze mooie pop werd al geboren voordat mijn verlof gestart was. Gelukkig helemaal gezond en beeldschoon (of had ik dat al gezegd?). Enook hier in huis waren de eerste weken druk. Veel borstvoedingen, nog meer knuffelen, lekker in de draagzak tegen mama aan en niet te vergeten de kraamvisite en telefoontjes van enthousiaste familie en vrienden. Allemaal geweldig, dat zeer zeker. Maar tijd om een half uurtje te gaan zitten met een magazine was er toen nog niet. Inmiddels is het ritme aanwezig, slaapt popjelief na iedere voeding een uurtje en ben ik enkele weken geleden begonnen aan mijn stapel magazines. Een nieuwe hobby was geboren! Want niet alleen geniet ik intens van mijn eigen kleine meisje en alles wat er komt kijken bij een baby’tje en het moederschap. Maar ineens fleur ik ook helemaal op van kleertjes voor mijn kleine pop, van interviews met andere moeders, van tips voor de babykamer, van recepten voor kids en zelfs (ja, ja) van praktische informatie en natuurlijk de laatste trends. Breng daarbij mijn liefde voor het schrijven (ik studeerde niet voor niets journalistiek en communicatiewetenschappen) en deze blog was geboren. Mijn ultieme plek om een paar keer per week leuke dingen voor jonge moeders te delen. Om dat heerlijke moedergevoel toe te laten om op sommige momenten over niets anders dan je kleintje al alles wat hierbij hoort te mogen ‘praten’ 😉

Oermoeder

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Profielfoto Sanne

 

Ik ben Sanne. Moeder van het mooiste meisje van de wereld. Sinds mijn dochter geboren is praat ik over niets liever dan haar. En over andere dingen die met het moederschap te maken hebben. Mijn humor is gelukkig niet verdwenen sinds mijn bevalling, sterker nog: mijn dochter vindt me hilarisch. En dus schrijf ik mijn gekkigheden, mijn verbazing en de dingen die ik meemaak hier op New Mama.