Drie jaar en één dag geleden wist ik nog niet hoe ze eruit zag. Hoe mooi ze zou zijn, hoe lief, hoe klein en hoe kwetsbaar. Hoe verschrikkelijk veel ik van haar zou gaan houden. Maar dat duurde niet lang. Precies een dag later wist ik het. In één oogopslag zag ik: ja… jij bent het! Ons kindje, tuurlijk!

Inmiddels zijn we drie jaar verder. Drie jaar! Vandaag blaast onze lieve Lena drie kaarsjes uit. En man man, wat heeft ze naar dit moment uit gekeken. Twee jaar zijn was lange tijd prima, maar toen madam ontdekte dat kindjes van drie jaar op een fiets met trappers mogen, toen kon de tijd niet snel genoeg gaan. En dus staat hij voor haar klaar vandaag. Knalroze met witte bloemetjes… een plaatje!

En wat was het een geweldig jaar! Het derde levensjaar kent zoveel mijlpalen. Lena leerde echt goed praten. Hele volzinnen, het liefst de hele dag door. Vooral de ‘als – dan’ redenaties vliegen ons om de hoor. “Mama, als ik nu deze boontjes opeet, dan mag ik straks extra lang met de buurmeisjes spelen, toch”, of “Mama, als ik straks vier jaar ben, dan ga ik naar de Montessorischool” (klein detail: Lena denkt dat als ze drie is, ze ook vrij snel daarna vier wordt:).

Karakter
Ook ontwikkelde haar karakter zich nog zoveel meer in dit jaar. Zo ontdekte ik bijvoorbeeld dat Lena heel zorgzaam is. Als ik even op de bank ga liggen na een drukke werkdag wil ze meteen weten wat er aan de hand is: “Gaat het wel goed mama?”. Vervolgens krijg ik van haar een dekentje, een kus, een knuffel en een uitgebreide dokters-check-up (de dokterskoffer is en blijft mateloos populair). En ook haar sociale kant werd dit jaar nog veel duidelijker zichtbaar. Het liefst is ze onder de mensen, bang om iets te missen, nooit als eerste naar huis! En wat bleek ze veerkrachtig toen ze haar been brak. Vijf weken in het gips, maar ze klaagde geen tel en ging op zoek naar alles wat ze wél kon met een been in het gips.

_DSC1276

Zelluf doen!
En ook net als de meeste andere 2-jarigen wilde Lena dit jaar alles zelf doen. En dan letterlijk ALLES. Zelf aankleden, zelf schoenen aandoen, zelf afdrogen na het douchen, zelf iedere verpakking open maken, zelf vlees snijden, zelf brood smeren, zelf tandenpoetsen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Super leuk, dat ondernemende en zelfstandige, maar oh oh wat kost het een tijd. Nog nooit was ik zo lang bezig om met haar de deur uit te komen dan dit jaar.

Verbinding
Dit jaar ontstonden ook de eerste confrontaties tussen haar en mij. Want wat kan onze lieveling driftig zijn. Als ze geen tweede ijsje mag, als de douche net wat eerder uit gaat dat ze had verwacht, als we geen koffie gaan drinken in haar favoriete koffietentje terwijl we er langs fietsen, als …. Als eigenlijk om niet zo veel dus, zoals het een tweejarige betaamd. Maar ik zie ook dat ze die driftbui soms even nodig heeft. Omdat ze niet anders kan, omdat die emoties er even uit moeten. Gedurende het jaar leerde ik hier – op mijn beurt – steeds beter mee om gaan. Ik heb in een jaar nog nooit zo vaak tot tien geteld, haha. Om mijn eigen eerste, emotionele reactie even te parkeren. Om haar even te laten uitrazen. Om haar vervolgens te kunnen troosten. Om de verbinding weer te zoeken. En om die heel snel weer te vinden. Omdat we na drie jaar allebei weten dat we zo intens verbonden zijn. Dat er tegenover 10 driftbuien, duizend kusjes en knuffels staan. Die ons tot rust brengen, ons warmte geven, ons laten schaterlachen. Soms uit gewoonte, maar toch vaker met volle aandacht._DSC0963 (2)Energie
Haar temperament en energie bracht ons dit derde jaar nog zoveel meer. Ellenlange liedjes achter op de fiets, zonder pauze, zonder kop of staart. Dansjes midden op straat, omdat er toevallig een liedje ergens uit de speaker galmt. Klamme wangen van het spelen en rennen op straat. Hele vroege ochtenden, omdat elf uur slaap per nacht voor mevrouw toch echt genoeg is. Oneindige gesprekjes ’s avonds in bed, meestal eindigend met “Mama, wat was het weer een mooie dag hé?”. Conversaties met wildvreemden op de camping, omdat ze hen toevallig tegenkomt. Gekreukeld beddengoed van het stoeien met papa, voor het slapengaan. Honderden geluksmomentjes die je van tevoren niet bedenken kon.

Allemaal omdat ik dit alles niet bedenken kon. Omdat ik niet bedenken kon dat drie jaar zoveel mooie dingen kon brengen, allemaal rond één enkel wezentje. Eén meisje met heel veel eigengereidheid, energie, enthousiasme, optimisme en zorgzaamheid. Die iedere dag weer zorgt voor een lach op ons gezicht, voor een verhaal, voor een verbazing. En als je dat kunt, dan heb je wel een fiets met trappers verdiend dacht ik zo.

♥ Sanne